Όργουελ: 2+2=5(2025)
(Orwell: 2+2=5) | Πρώτη προβολή: 26-03-2026
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2026-03-20
Ένα ντοκιμαντέρ – κομψοτέχνημα που θα πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού.
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Η μαεστρία του έγκειται στο πώς χρησιμοποιεί τη μαγεία του σινεμά και της μυθοπλασίας για να αναπλάσει / ανασκοπήσει την αληθινή μας ιστορία των τελευταίων δύο αιώνων και τα κακέκτυπά της, ως ντοκιμαντέρ που τεκμηριώνει τη βλακεία, την αμετροέπεια και την αλαζονεία μας.
Ιφιγένεια Καλαντζή
Ο εμπεριστατωμένος λόγος και οι προοδευτικές πεποιθήσεις του Όργουελ απογειώνονται όταν συσχετίζονται, μέσω επεξεργασμένου μοντάζ, με τις σημερινές καταστάσεις, από αποσπάσματα ειδησεογραφικών βίντεο και αναλύσεις, που αποδεικνύουν την εφιαλτική ομοιότητα.
Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου
2026-03-18
Η ταινία είναι εξαιρετική, πολύ ψυχαγωγική και στην κυριολεξία τρομακτική. Τεράστια έκπληξη. Αξίζει να την δείτε.
Άγγελος Πολύδωρος
Ένα αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ, όχι ακριβώς βιογραφικό, αλλά με έντονα πολιτική και κοινωνική προσέγγιση, χωρίς διδακτισμό.
Ηλίας Δημόπουλος
Το αποτέλεσμα δεν στερείται σημείων που επιδέχονται κριτική, όμως συνολικά έχουμε να εορτάσουμε προσθήκη βέλους στην φαρέτρα του Καλού.
Κώστας Κωνσταντινίδης
Μια ταινία που δεν χαϊδεύει. Μια ταινία που σε βάζει μέσα σε έναν κόσμο που φαίνεται απλός, ξεδιπλώνεται αλλιώς και σε αφήνει να τον περπατήσεις όπως έρχεται.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
2026-03-14
Συνδέει τον γραπτό λόγο του Τζορτζ Οργουελ, με τη σύγχρονη εποχή της ψηφιακής χειραγώγησης, των ολοκληρωτικών καθεστώτων και τις επιστροφής των φασιστικών ιδεών και των πολιτικών τσαρλατάνων τύπου Τραμπ, Ορμπαν, Μελόνι, Νετανιάχου.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2026-03-12
Την εφιαλτική εικόνα της παρακολούθησης και της αυταρχικότητας στις σύγχρονες υποτιθέμενες δημοκρατικές κοινωνίες μας μέσα από το προφητικό, δυστοπικό έργο του Τζορτζ Όργουελ παρουσιάζει στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του ο γεννημένος στην Αϊτή και σπουδαγμένος στο Βερολίνο σκηνοθέτης Ραούλ Πεκ, γνωστός για σημαντικά, τολμηρά ντοκιμαντέρ γύρω από μαύρους αγωνιστές.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2026-03-10
Το ντοκιμαντέρ ξεχωρίζει για την αμεσότητα και τον επίκαιρο χαρακτήρα των προφητείων του βρετανού που εντόπισε τα σημάδια για την μελλοντική παγκόσμια κυριαρχία του αυταρχισμού ακόμη και σε «προηγμένες χώρες της Δύσης που θεωρούνται δημοκρατικές».
Γιάννης Γκακίδης
Με εξαιρετικό τρόπο ο Ραούλ Πεκ συνδυάζει τον γραπτό λόγο του εμβληματικό συγγραφέα Τζωρτζ Όργουλ με τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Χρήστος Μήτσης
2026-03-16
Ένα μισοσκιτσαρισμένο, αλλά εκφραστικό ανθρώπινο σινε-πορτραίτο και ένα ιδεολογικά καθαρό και εξαιρετικά επίκαιρο σχόλιο στις έννοιες εξουσία, πατριωτισμός, λαϊκισμός, προπαγάνδα και «κυρίαρχη δημοκρατία».
Old Boy
Ένα ντοκιμαντέρ που αξίζει να δει κανείς. Κι επίσης δεν είναι και καθόλου σίγουρο μέχρι πότε τα αυτονόητα θα συνεχίσουν να είναι τέτοια. Αξίζει να τα λες και να τα δείχνεις, είτε έχει αποτέλεσμα είτε όχι
Flix Team
Ο Ραούλ Πεκ ενώνει τις δυστοπίες του Οργουελ με τον κόσμο σήμερα σε ένα παλίμψηστο που δεν προσθέτει κάτι στη συζήτηση γύρω από το τέλος της λογικής (και της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης…), αλλά κλείνει οριστικά το θέμα της άρρηκτης σύνδεσης της τέχνης με την πολιτική.
Λέανδρος Φωκάς
Δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ που θα εντυπωσιάσει με τη φόρμα του. Είναι, όμως, ένα έργο που επιμένει —και αυτό είναι ίσως πιο σημαντικό— να υπενθυμίζει ότι η σκέψη του Όργουελ δεν ανήκει στο παρελθόν.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2026-03-08
Το αποτέλεσμα του Όργουελ 2+2=5, που παρουσιάστηκε επίσημα στο 78ο Φεστιβάλ Καννών και παίρνει τον τίτλο του από την περίφημη φράση του βιβλίου, ρέει με ενδιαφέρον, αν και η ζοφερή διαπίστωση είναι προτετελεσμένη, όσο και η σταδιακή εξαφάνιση της αντικειμενικής αλήθειας στον κόσμο που ζούμε.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2026-03-06
Πληθωρικό κολάζ γνώριμων ιδεών που όμως ο Ραούλ Πεκ τακτοποιεί με χρήσιμο και ευανάγνωστο τρόπο, υπογραμμίζοντας τη διαχρονικότητα φασιστικών πρακτικών, και το πώς ο καθεστωτικός έλεγχος (από τον Πούτιν μέχρι τους μουλάδες του Ιράν κι από τον Τραμπ μέχρι τη γενοκτονία στη Γάζα) περνά μέσα από τη χειραγώγηση της αλήθειας.
Ιάκωβος Γωγάκης
2026-03-04
Ενώ το ντοκιμαντέρ εξυμνεί εύστοχα τη διορατικότητα του Όργουελ, είναι ταυτόχρονα και ελαφρώς κουραστικό, γιατί στηρίζεται μόνο σε έναν αφηγητή. Είναι και κάπως χαοτικό: επανέρχεται, διακόπτεται, χάνει τη ροή του.
Δημοσθένης Ξιφιλίνος
Καταγγέλλει τους τρόπους παραπληροφόρησης ή μονομερούς πληροφόρησης, ενώ και ο ίδιος δεν πράττει τόσο διαφορετικά. Καλές λ.χ. οι αναφορές στον τραμπισμό, αλλά καμιά τοποθέτηση για τις διόλου αθώες επίσης κινήσεις των εκάστοτε δημοκρατικών. Θαρρείς και στο “1984” γινόταν διαχωρισμός κομμάτων, διοικούντων και αντιπολιτευομένων. Θαρρείς και δεν καταγραφόταν το ποδοπάτημα του ατόμου από κάθε εξουσία.
Βασίλης Κεχαγιάς
Τελικά, ο Όργουελ αντιστέκεται επιμόνως στις ερμηνείες του, θα προτιμούσε να τον διαβάσετε στο πρωτότυπο.
