Δύο Εποχές, Δύο Ξένοι(2025)
(Two Seasons, Two Strangers) | Πρώτη προβολή: 12-02-2026
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Ο Μιγιάκε φτιάχνει μια βαθυστόχαστη, βυθισμένη σε μια ήρεμη, ποιητική ομορφιά, ταινία, για να μας οδηγήσει στο θαυμάσιο, ποιητικό φινάλε του.
Βασίλης Μάλτας
Μια ταινία Ιαπωνική μέχρι το μεδούλι, ένα υπαρξιακό, μινιμαλιστικό κομψοτέχνημα που μιλά για τα μεγάλα μέσα από τα μικρά.
Δημήτρης Δανίκας
2026-02-20
Ο πλήρης ορισμός του απόλυτου μινιμαλισμού—κέντημα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο πλάνο!
Ζωή- Μυρτώ Ρηγοπούλου
Μια εσωτερική βουτιά μεγάλης εικαστικής κι αισθητικής δύναμης κι άλλης τόσης αφηγηματικής ουσίας, που κολυμπά υπόγεια προς τη ζωή, ενώ μας θυμίζει ανεπαίσθητα και διαρκώς την έλξη και την απειλή του θανάτου.
Χρήστος Μήτσης
Χρυσή Λεοπάρδαλη στο φεστιβάλ του Λοκάρνο για ένα εξαιρετικά χαμηλότονο, μινιμαλιστικό δράμα πάνω στη μοναξιά και το –κυριολεκτικό και μεταφορικό– ξεκίνημα ενός καινούργιου κεφαλαίου.
Στράτος Κερσανίδης
Η σκηνοθεσία του ιάπωνα σκηνοθέτη, μέσα από την ηρεμία του αφηγηματικού ρυθμού, αποπνέει σιγουριά και στιβαρότητα. Κοιτάζει κατάματα το θεατή κι αυτός αναγνωρίζει στους ήρωές του κομμάτια του εαυτού του.
Άκης Καπράνος
2026-02-08
Αν συνδεθείς, αν αφεθείς δηλαδή, δύσκολο να μη συγκινηθείς.
Χάρης Αναγνωστάκης
2026-02-18
Ένα ανάλαφρο δράμα ενηλικίωσης και αυτογνωσίας, μία μικρή - στο μάτι - ταινία που στον πυρήνα της κρύβει ένα φιλοσοφημένο διαμαντάκι, για όσους θέλουν να ξεφύγουν από τα τετριμμένα και να μπουν σε ένα ανατολίτικο όσο και ιδιότυπο ξένο, προς εμάς, σύμπαν.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2026-02-16
Ο σκηνοθέτης Σο Μιγιάκε υφαίνει ένα ήσυχο, χαμηλότονο «παιχνίδι» ανάμεσα στον κόσμο της φαντασίας και του κινηματογράφου και τον πραγματικό κόσμο της ζωής, που κάποια στιγμή ταυτίζονται.
Αγγελική Καρυστινού
2026-02-14
Με υπέροχα τοπία, μικρές φευγαλέες στιγμές και αξιαγαπητούς ήρωες που παλεύουν με τις λέξεις, παρατηρεί τον κόσμο με το δέος και τη σοφία ενός κινηματογραφιστή που ξέρει να δίνει αξία σε ό,τι μοιάζει να μην μπορεί να δραματοποιηθεί.
Ερμίνα Δημητρίου
2026-02-10
Ο τόσο αργός ρυθμός της, όμως, και η υπέρμετρη βαρύτητα που δίνεται στη φωτογραφία σε συνδυασμό με τη σχεδόν πλήρη απουσία δράσης, δυσκολεύουν κατά περιόδους τη θέαση, επιτρέποντας στον θεατή να χαλαρώσει τη συγκέντρωσή του - από την άλλη, βέβαια, μόνο έτσι μπορούν τα όνειρα να λειτουργήσουν.
Μανώλης Κρανάκης
2026-02-12
Μια αθόρυβη μικρή ταινία που «ακούγεται» δυνατά αν ανοίξεις τα αυτιά σου, μια σονάτα που πατάει αναπάντεχες νότες ευαισθησίας αν μπορείς να τις ακούσεις, μια δίκαιη Χρυσή Λεοπάρδαλη στο Λοκάρνο.
Βαρβάρα Κοντονή
Δεν είναι μια ταινία για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την απουσία δράσης, είναι όμως μια ταινία για όσους έχουν ανάγκη τη δια(φυγή), ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως το ταξίδι τους θα είναι υπόθεση μοναχική.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Ο Ιάπωνας Σο Μιγιάκε κάνει νύξη στο σινεμά του Χονγκ Σανγκ Σου και ακτινογραφεί κομψά και αθόρυβα τη θλίψη και τη «θεραπεία» της μέσα από το πλέγμα της φαντασίας και του συμβολισμού.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2026-02-04
Ο σημαντικός ιάπωνας σκηνοθέτης στοχάζεται πάνω στον έρωτα, την έμπνευση και την μετακίνηση, σε μια όμορφη αλλά ίσως υπερβολικά πράα μεταφορά.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2026-02-06
Το σενάριο μεταφέρει τις περιπέτειες από δύο μάνγκα του διάσημου Γιοσιχάρου Τσούγκε, σε ένα ενιαίο στόρι που παρά τις μεγάλες φιλοδοξίες του ακολουθεί μια ελλειπτική διαδρομή όπου συμβαίνουν ελάχιστα.
Βασίλης Κεχαγιάς
Ο Μιγιάκε πραγματικά συγγράφει ένα κινηματογραφικό ποίημα, μόνον που ξεχνάει τις ιστορίες του και τις εγκαταλείπει στην τύχη τους, αποστερημένες νοήματος.
Νίκος Παλάτος
2026-02-02
Άσκηση οπτικής ηρεμίας για τους λάτρεις του μινιμαλισμού, που όπως συχνά συμβαίνει με τις σπονδυλωτές ταινίες (όσο κι η συγκεκριμένη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απολύτως ως τέτοια), είναι χαρακτηριστικά άνιση στο αποτέλεσμα.
