Ντράκουλας(2025)

(Dracula) | Πρώτη προβολή: 12-02-2026

Τελικά ο «Δράκουλας» είναι μια ειρωνική, σινεφιλική, πολιτική, ταινία, που όπως έχει πει ο ίδιος ο σκηνοθέτης “αποδομεί τον μύθο του Δράκουλα μέσα από δεκάδες ιστορίες -παράλογες, λογοτεχνικές, παιχνιδιάρικες, πολιτικές, τραχιές, φανταστικές ή ρεαλιστικές. Είναι μια ταινία για το ίδιο το σινεμά”.

Ο σκηνοθέτης αποδομεί τον μύθο από τη γοτθική του μεγαλοπρέπεια και τον επανατοποθετεί σε έναν κόσμο απόλυτα αναγνωρίσιμο, όπου το τέρας, αντί να κρύβεται στο σκοτάδι, εκτίθεται στο φως της καθημερινότητας, ως μέρος μιας κανονικότητας μέσα στην οποία η παρουσία του παύει να αποτελεί εξαίρεση.

Πολλά από τα κεφάλαια της ταινίας είναι πληκτικά –και άσχημα, αλλά αυτό είναι μέρος της ‘αποστολής’ της. Όμως οι κορυφώσεις του φιλμ, τα σημεία στα οποία βρίσκει στόχο, δε μοιάζουν με τίποτα άλλο εκεί έξω.

Διαβάστε τον τίτλο. Και ξεχάστε τον. Ο Ράντου Ζούντε γυρνά τον ενισχυτή του σαρκασμού, της βλασφήμιας, του (σκόπιμα;) κακού γούστου, της γενικής επίθεσης-σοκ στο (οποιοδήποτε) σύστημα στο…11 και περιμένει από τον θεατή, ίσως και από τους κριτικούς, να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Επόμενο παραγωγό θα βρει;

Ο Ζούντε, αδυνατώντας να τιθασεύσει τη φαντασία του και την ειρωνική, πολλές φορές ξεκαρδιστική, προσέγγισή του, θα χάσει το μέτρο, αλλά θα καταφέρει για μια ακόμη φορά να φέρει στο προσκήνιο την ιστορία των γελοίων ανθρώπων, που καθορίζουν τη ζωή μας.

Ενδιαφέρουσα περίπτωση, αλλά σχεδόν τρίωρη.

Η ταινία καταβροχθίζει τα πάντα και μας τα ξερνάει πίσω. Αν είστε περίεργοι να το δείτε, μην πείτε ότι δεν σας προειδοποιήσαμε.

Μια μεγάλη απογοήτευση από έναν σκηνοθέτη που θεωρούσαμε ανίκανο να κάνει κακή ταινία.