Η Κουζίνα(2024)
(La Cocina) | Πρώτη προβολή: 21-11-2024
Χριστίνα Καλογεροπούλου
2024-11-20
Όταν μια ταινία χαρακτηρίζεται από τραγελαφικό χιούμορ, ειλικρινείς προθέσεις, εξαιρετική κινηματογραφική ματιά δια χειρός του Juan Pablo Ramírez, μια δυνατή θεατρική υπόσταση και εξαιρετικές ερμηνείες, με τον Carmona να ξεχωρίζει ιδιαιτέρως αλλά και τους υπόλοιπους ρόλους να φέρνουν κάτι από την προσωπικότητά τους στην εξιστόρηση, τι άλλο να ζητήσει κανείς;
Νίκος Παλάτος
Το εθνοτικό και γλωσσικό κουβάρι που ξετυλίγεται στον λαβύρινθο της «Κουζίνας» αναδιατυπώνει το αμερικανικό όνειρο υπό μορφή ενός χαώδους εφιάλτη, εκφράζοντας παράλληλα μία δυσπιστία για τα όνειρα και την εκπλήρωση των επιθυμιών
Αχιλλέας Βασιλείου
Στυλάτη και ταυτόχρονα ευαίσθητη ως ταινία, αυτή η ΚΟΥΖΙΝΑ "μαγειρεύει" για τα καλά την ιστορία της, γοητεύει με την εμφάνιση της , καθαρίζει από μόνη της με ένα φινάλε δυναμίτη, αλλά κάνει πολύ ώρα να ψήσει (138 λεπτά) και έτσι δεν ενδείκνυται για βιαστικούς πελάτες-θεατές.
Στράτος Κερσανίδης
Πρόκειται για μια ταινία που θα μπορούσε να αγγίξει την τελειότητα εάν ο σκηνοθέτης ήταν λιγότερο διδακτικός -άλλο σκηνοθέτης κι άλλο πολιτικός καθοδηγητής- και λιγότερο ανασφαλής ώστε να αποφύγει κάποιες υπερβολές. Κατά τα άλλα, όλα καλά!
Άκης Καπράνος
2024-11-12
Μια κατάβαση στην κόλαση ενός δημοφιλούς εστιατορίου στο Μανχάταν.
Αιμίλιος Χαρμπής
2024-11-18
Ο διακεκριμένος Μεξικανός κινηματογραφιστής Αλόνσο Ρουιζπαλάσιος παρουσιάζει μια σύγχρονη εκδοχή του αμερικανικού ονείρου (ή εφιάλτη), η οποία εκτυλίσσεται μέσα στην κουζίνα ενός τουριστικού εστιατορίου της Times Square.
Παύλος Κυριαζής
2024-11-16
Η ταινία δεν περιορίζεται σε μια επίδειξη δεξιοτεχνίας, αλλά καταφέρνει παράλληλα, μέσα από το μωσαϊκό των χαρακτήρων της να αναδείξει την πολυπολιτισμικότητα της Νεοϋορκέζικης μητρόπολης, στην οποία σμίγουν τα μεταναστευτικά κύματα του σήμερα και του χθες.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2024-11-14
Η ταινία μετατρέπεται σε ένα μικρόκοσμο της Αμερικής, μιας πολυεθνικής, διαιρεμένης χώρας, με τους (συχνά παράνομους) μετανάστες από τη μια πλευρά και τους λευκούς αφέντες (ακόμη κι όταν είναι απλοί υπάλληλοι) από την άλλη.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Ευαίσθητο, αγαπησιάρικο και εξαιρετικά «κινητικό», αυτό το μικρό φιλμ με την μεγάλη ψυχή διαγωνίστηκε στο φεστιβάλ Βερολίνου φέτος και είναι βασισμένο στο θεατρικό έργο του Αρνολντ Γουέστλερ, που παρουσιάστηκε το 1957 και στο οποίο η πόλη της δραματουργίας είναι το Λονδίνο.
Ιάκωβος Γωγάκης
2024-11-10
Είναι ένα φιλμ που θα διχάσει. Άλλοι θα το δουν ως αριστοτεχνικό έργο τέχνης και άλλοι – όπως εμείς- ως ένα υπερβολικό στην προσέγγισή του κινηματογραφικό έργο, που ενώ είχε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει η επίκαιρη θεματολογία του, κατέστη πρωταγωνιστής, ο ίδιος ο σκηνοθέτης του.
Παυλίνα Αγαλιανού
Εντατικοποίηση, άθλιες συνθήκες, απληρωσιά, κοινωνικός κανιβαλισμός, μετανάστες χωρίς χαρτιά και δικαιώματα, όμως εδώ τα μπερδεύουμε όλα μαζί από λίγο με έναν έρωτα και τελικά εστιάζουμε για 139 λεπτά σχεδόν στο τίποτα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Η κουζίνα ως πολιτικοκοινωνική μεταφορά είναι πλέον κάτι σαν τα κινηματογραφικά ζόμπι: Πρέπει να προσπαθήσεις ενεργά για να ΜΗΝ έχει μια τέτοια διάσταση η ιστορία σου. Δεν πειράζει αυτό λοιπόν, κι ας είναι πολυπαιγμένο. Απλά θα βοηθούσε αν είχε δέσει καλύτερα η συνταγή.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
2024-11-04
Το κυνήγι του Αμερικανικού Ονείρου μέσα από κουζίνες, κατσαρόλες και φωτιές φέρνει στο προσκήνιο τις ιστορίες μεταναστών με ξέχειλη φλυαρία και σχεδόν μηδενική εστίαση.
Χρήστος Μήτσης
2024-11-08
Ανισόρροπο δράμα πάνω στο κυνήγι του αμερικανικού ονείρου, διχασμένο ανάμεσα στο κομψό στιλιζάρισμα, το αιχμηρό ψυχογράφημα και το οξύ κοινωνικό σχόλιο.
Χάρης Αναγνωστάκης
2024-11-06
Με μια υπερβολική αυταρέσκεια και πέφτοντας στην παγίδα της μεγαλοστομίας, αλλά και της πεποίθησής του ότι μπορεί να μιλήσει για τα πάντα, τραβώντας και τη διάρκεια της ταινίας του στα 140 εξοντωτικά λεπτά, ο Ρουϊσπαλάσιος θα χάσει το πλεονέκτημα της δεξιοτεχνικής του σκηνοθεσίας και θα χάσει την εμπιστοσύνη του θεατή, απ' τις αρχικές υποσχέσεις που του είχε δώσει.
Πόλυ Λυκούργου
2024-11-02
Μεταφορά του ομότιτλου πολιτικού θεατρικού έργου του 1957, στην μεγάλη οθόνη. Θα μπορούσε να είναι αριστούργημα - ένα νέο «Ρόμα». όμως άρπαξε και κάηκε στη δυνατή φωτιά ενός αμετροεπή νάρκισσου μάστερ σεφ.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
Η κατάσταση που δημιουργεί ο Μεξικανός σκηνοθέτης Αλόνζο Ρουιζπαλάσιος κλιμακώνεται ασταμάτητα και παρά το βάρος που συνεχώς εννοείται, η συγκινησιακή φόρτιση είναι σχεδόν μηδενική σε αυτήν τη στυλιζαρισμένη, θορυβώδη και δύσπεπτη αλληγορία για την εσωτερική φυλακή στη χώρα της μεγάλης ευκαιρίας.
