Εγώ, Καπετάνιος(2023)
(Io Capitano) | Πρώτη προβολή: 14-03-2024
Ιφιγένεια Καλαντζή
Μετά τον «Πινόκιο» (2019), ο Γκαρρόνε συνεχίζει την παραμυθένια διάσταση, διερευνώντας μέσα από τα μάτια των ευαίσθητων παιδιών το σκληρό κόσμο των μεγάλων, στα χνάρια των Ντίκενς και Ντοστογιέφσκι.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
Ο ιταλός Γκαρόνε με όπλο του ένα αψεγάδιαστο συνδυασμό σκληρού δράματος και ανυψωτικού λυρισμού αναπτύσσει τον προβληματισμό του γύρω από μια απρόσμενη οδύσσεια με πολλαπλό συμβολισμό.
Στράτος Κερσανίδης
Ο Ματέο Γκαρόνε πετυχαίνει δύο πράγματα. Αφενός να δημιουργήσει μια εξαιρετική και πετυχημένη καλλιτεχνικά ταινία, σε όλα τα επιμέρους πεδία. Δηλαδή σκηνοθεσία, σενάριο, ερμηνείες, φωτογραφία, μοντάζ κ.λπ. Αφετέρου να πάρει θέση για ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα του σύγχρονου κόσμου, για την επίλυση του οποίου η «πολιτισμένη» ανθρωπότητα δεν κάνει τίποτα ουσιαστικό.
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
Οι εικόνες που συχνά βλέπουμε είναι τρομακτικές, απάνθρωπες, συχνά σπαρακτικές. Σ' όλη όμως τη διάρκεια του ταξιδιού, ο Σεϊντού δεν χάνει το θάρρος ή την ανθρωπιά του. Ταξίδι ταυτόχρονα αυτογνωσίας και ενηλικίωσης, στο οποίο ο Σεϊντού δεν μπορεί να μη δείχνει τη συμπόνοιά του ή να αρνείται τη βοήθεια σε άλλους που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από αυτόν.
Παυλίνα Αγαλιανού
2024-03-20
Ο Γκαρόνε συνδυάζει τη λυρικότητα με τη σκληρότητα του ατόφιου κοινωνικού κινηματογράφου. Είναι όλες οι σκηνές λουσμένες στο φως, σε τόσο φως που δεν υπάρχει υποψία σκιάς, όλα είναι εκτεθειμένα στον φακό.
Γιάννης Κρουσίνσκυ
Το έργο τολμά από καλλιτεχνική άποψη ανθρωπιστικού θάρρους να κοιτάξει κατά πρόσωπο τα συμβάντα της αφρικανικής μετανάστευσης, αλλά και από άποψη κινηματογραφικά εκπεφρασμένης εξιστόρησης να αφιερώσει χρόνο κατά πανοραμική προσέγγιση στα χνάρια των πρωταγωνιστών, για τούτη την αφρικανική κατάληξη στην Ευρώπη.
Τάσος Ντερτιλής
Ένα μικρό αριστούργημα από τον ευαίσθητο δημιουργό του Dogman που έφθασε στις υποψηφιότητες Oscar Διεθνούς Ταινίας.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Ο Ματέο Γκαρόνε πατάει σταθερά στον στέρεο ρεαλισμό και την αέρινη φαντασία (το δεύτερο συστατικό ως διέξοδο στο αφόρητο της απανθρωπιάς). Αφήνοντας τους δύο πρωταγωνιστές του εκτεθειμένους στα όνειρά τους, καταθέτει μια ειλικρινή ματιά για τις ψευδαισθήσεις και τα απωθημένα του τρίτου κόσμου προς και από τον Δυτικό κόσμο.
Ηλίας Δημόπουλος
2024-03-18
Δύο έφηβοι ξεκινούν από την Σενεγάλη να βρουν το όνειρο στην Ιταλία. Ο Ματέο Γκαρόνε μεταγράφει την Οδύσσεια στον σύγχρονο κόσμο της μετακίνησης των πληθυσμών και υπενθυμίζει γιατί η Ιταλία είναι η μάνα του σινεμά των ανθρώπων.
Old Boy
Ο Γκαρόνε προσφέρει μια ταινία που δεν θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί το υλικό της αλλά να το αναδείξει. Μια ταινία όπου θα κάνει ο ίδιος πίσω ως δημιουργός για να φανεί το υλικό, η ιστορία, η πρώτη ύλη. Όχι το ένα ή το άλλο μήνυμα, όχι το ένα ή το άλλο αίτημα.
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Η σκηνοθεσία του Γκαρόνε, σκιαγραφεί τα ωμά συναισθήματα του φόβου, της αβεβαιότητας και της απελπισίας, βυθίζοντας μας στον ταραχώδη κόσμο των χαρακτήρων.
Αχιλλέας Βασιλείου
2024-03-16
Η ταινία απογειώνεται στο τελευταίο μισάωρο και φέρνει την απόλυτη κάθαρση με ένα από τα καλύτερα γκρο πλαν φινάλε των τελευταίων ετών που είδαμε στο σινεμά, και μία φωνή να αντηχεί στα αυτιά μας, μάλλον για πάντα.
Μίλτος Τόσκας
Με κυνισμό μέσα από περιγραφές κι εικόνες, αλλά ταυτόχρονα και μέσα από το στοιχείο του λυρισμού ο σκηνοθέτης επιλέγει να πλέξει και χτίσει μία ιστορία που αποφεύγει συνειδητά τους μελοδραματισμούς και καταφέρνει να ευαισθητοποιήσει το σύνολο των θεατών.
Αιμίλιος Χαρμπής
Ο Γκαρόνε κάνει τη διαφορά, αφιερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του ακριβώς σε αυτή την περιπετειώδη διαδρομή –σε αντίθεση π.χ. με άλλες ταινίες που εστιάζουν στον τόπο προορισμού των μεταναστών– η οποία απεικονίζεται με ένα μείγμα σκληρού ρεαλισμού και ονειρικών στοιχείων.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Ξεφεύγοντας αρκετά από την συνήθη δυσάρεστη εικόνα που αυτού του τύπου οι ταινίες μεταφέρουν σαν βαριά σκιά πάνω τους, ο Γκαρόνε που απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Βενετίας, δεν αντιστέκεται στο να δώσει μια «ανάλαφρη» διάσταση στην ταινία του (κυρίως στην αρχή), χωρίς όμως ποτέ να προδώσει τον στόχο του.
Κώστας Ντούμας
Οι χαρακτήρες είναι αληθινοί και οι καταστάσεις απόλυτα πειστικές. Η δεξιοτεχνία στην αφήγηση του Garrone, αναδεικνύει όλες τις ανθρώπινες πτυχές, σε σχέση με το δράμα που λέγεται μετανάστευση. Σκληρότητα, εκμετάλλευση, αλλά και ανθρωπιά, αλληλεγγύη, τρυφερότητα.
Κώστας Ζαλίγκας
Ο Ιταλός δημιουργός υπογράφει μια ταινία που σε βάζει στην άλλη πλευρά για να δεις το μεταναστευτικό με τα μάτια εκείνου που αφήνει το σπίτι του και τους δικούς του ανθρώπους και περνά διά πυρός και σιδήρου μέχρι να φτάσει, αν τελικά φτάσει, στον προορισμό του.
Ρεγγίνα Ζερβού
Μια πολύ καλή ταινία, μ' ένα θέμα που σέρνεται δίπλα μας -εμάς εδώ, ειδικά, πολύ δίπλα μας- και φέρνει στην επιφάνεια -συχνά δυστυχώς της θάλασσας- την εδραιωμένη σε πολλούς από μας, στην από δω μεριά της Μεσογείου, αντίληψη πως δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία. Πως μερικοί άνθρωποι δεν είναι και τόσο άνθρωποι.
Παύλος Γκουγιάννος
2024-03-12
Ο Γκαρόνε δείχνει πως δεν χρειάζεται να στραφεί σε έναν ωμό ρεαλισμό αλλά ακόμα και μέσα από την ποιητικότητα της ματιάς του, μέσα ακόμα και από συμβολικές σκηνές διαφαίνονται όλα τα βασικά θέματα.
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2024-03-14
Το γεμάτο «Λαιστρυγόνες και κύκλωπες» ταξίδι ενός νεαρού αφρικανού προς την Ευρώπη, είναι γεμάτο συγκίνηση και απροσδόκητη ελπίδα. Και ίσως η καλύτερη ταινία του δημιουργού του.
Νίκος Γαργαλάκος
Ο Γκαρόνε διηγείται ένα παραμύθι με ενήλικο και ρεαλιστικό ύφος· μια σύγχρονη οδύσσεια γεμάτη πόνο, βία, αλλά και ανθρωπιά.
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Ξεκινά ως κοινωνικό, εξελίσσεται σε Οδύσσεια μα καταλήγει απολύτως ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΟ, το φινάλε είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!Και το ψυχικό σθένος του.
Νίκος Δρίβας
Η ταινία Io Capitano καταφέρνει να έχει το ενδιαφέρον του θεατή, με έναν καθηλωτικό ρυθμό μετά το ημίωρο, την ώρα που όσο προχωράει η ώρα, τα πράγματα γίνονται όλο και πιο επιδραστικά ανά σημεία για τον θεατή.
Σπύρος Γάγγας
Αντιστρέφοντας τη διαδρομή «Παρίσι-Ντακάρ» στο φημισμένο ράλλυ σε αυτή του «Ντακάρ-Σικελία», ο Garrone αναπαριστά διακριτικά μεν αλλά δεικτικά δε τη σχάση της Αφρικής: την απεικόνισή της από τους «περιπετειώδεις» Ευρωπαίους και αυτή της πραγματικότητας των ίδιων των Αφρικανών προς το δικό τους έπαθλο.
vandimir
Μερικές φορές γίνεται συναισθηματική και ίσως μελό, ωστόσο παραμένει μια δυνατή μαρτυρία για ένα ακανθώδες σύγχρονο θέμα που μας απασχολεί όλους! Ναι, οι άνθρωποι είναι κτήνη πολύ πιο συχνά απ' όσο πιστεύουμε...
Άγγελος Πολύδωρος
Ο Ματέο Γκαρόνε (Gomorra, 2008) προσπαθεί να κρατήσει μια ισορροπία μεταξύ της εφιαλτικής οδύσσειας των δυο παιδιών και ενός ταξιδιού εμπειρίας αφού έτσι το είχαν φανταστεί, χωρίς να προσφέρει κάτι καινούργιο στο θεατή, εκτός ίσως από κάποια σουρεαλιστικά πλάνα.
Νίκος Τσαγκαράκης
Μπορεί να μη δείχνει κάτι που δε γνωρίζουμε ήδη, αλλά η γλαφυρή αιχμηρότητα των βασανιστικών λεπτομερειών της περιπλάνησης των δύο αγοριών υπενθυμίζουν για μια ακόμα φορά ακριβώς την ανάγκη να υπενθυμίζονται τέτοιου είδους ιστορίες.
Ανδρέας Κύρκος
Ο Ματέο Γκαρόνε («Γκομόρα») σκηνοθετεί με φρεσκάδα και χωρίς ίχνος κυνισμού μια νεανική οδύσσεια προς τη μεγάλη υπόσχεση της Ευρώπης.
Χρήστος Μήτσης
Οσκαρική υποψηφιότητα διεθνούς ταινίας και βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βενετίας για μια μεταναστευτική οδύσσεια με τραχύ ρεαλισμό και πινελιές ονειρικής φαντασίας.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
2024-03-08
Η ίδια η ιστορία, η διαδρομή, η απεικόνιση των επιμέρους εμποδίων και εχθρών, και εν τέλει η ίδια η εξέλιξη του κεντρικού χαρακτήρα γίνονται με έναν αληθινά στιβαρό τρόπο.
Αγγελική Καρυστινού
Η ενεργητικότητα των κεντρικών του ηρώων και η αθωότητα της νεότητάς τους βοηθούν τον Γκαρόνε να αποφύγειτην πεπατημένη των τραγικών τόνων και να δειτο θέμα μέσα από μία διάσταση, που φωτίζει τελικά την ανθρώπινη υπόσταση των μεταναστών, και όχι την αντιμετώπισή τους μόνο ως ένα μείζον κοινωνικό ζήτημα.
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Ένα δυνατό ρεαλιστικό δράμα που επιχειρεί να βάλει τον θεατή στη θέση των απελπισμένων ανθρώπων που περνώντας δια πυρός και σιδήρου, αναζητούν μια καλύτερη ζωή στον ευρωπαϊκό "παράδεισο".
Ανδρέας Κουταλάς
Ο Γκαρόνε και οι συν-σεναριογράφοι του παίρνουν πολύ λίγους κινδύνους αφήγησης στην απεικόνιση του ταξιδιού των δύο νέων κι αυτό αντί να επιλέξουν μια ενεργή ψυχολογικά αναπαράσταση της προσπάθειας αναζήτησης του Σεϊντού να βρει τον Μούσα, που καταλαμβάνει αρκετό κομμάτι της ταινίας, χρησιμοποιούν εν τέλει κάποια κλισέ.
Βαγγέλης Βίτσικας
Καλογυρισμένο και τεχνικά άρτιο, δεν είναι μια από τις καλύτερες ταινίες του Garrone, αλλά η ύπαρξή του είναι απολύτως αιτιολογημένη κι αναγκαία.
Χάρης Αναγνωστάκης
Ο Γκαρόνε παραδίδει μία ταινία, απ' τις ελάχιστες, με το στόρι της να πιάνει το νήμα της μετανάστευσης από την αρχή και όχι στα σύνορα ή στις χώρες υποδοχής, παρέχοντας πληροφορίες και σκληρές αλήθειες, για τις ανήκουστες περιπέτειες αυτών των ταλαίπωρων ανθρώπων, αλλά αφήνει έξω από τα ωραία, ομολογουμένως, πλάνα του, τους βασικούς υπεύθυνους.
Φίλιππος Χατζίκος
2024-03-06
Ο συναισθηματισμός της ταινίας μπορεί να λειτουργήσει σαν αποθαρρυντικός παράγοντας για όσους επιζητούν σινεμά χωρίς αμβλείες γωνίες, ευθύβολο και αποφασιστικό. Δύσκολα όμως παραγνωρίζονται και οι αφηγηματικές αρετές της, πρόκειται για ένα φιλμ υποδειγματικής ροής, προικισμένο με ορισμένες σεκάνς ανθολογίας.
Νίκος Παλάτος
2024-03-04
Σύγχρονο θέμα που καίει, το οποίο συνειδητά επιλέγει να μην παίξει με τη φωτιά, αλλά να σερβιριστεί σαν «περιπέτεια» δρόμου (!) για σκεπτόμενο κοινό. Απευθύνεται στους φίλους του ευρωπαϊκού σινεμά, όλων των ηλικιών και όλων των γούστων.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2024-03-02
Πάει καιρός που είχαμε να δούμε μια τόσο αισιόδοξη, σχεδόν λαμπερή τραγωδία, ραμμένη στα γούστα της πάλαι ποτέ τάσης της Ακαδημίας να επιβραβεύει θλιβερές, αλλά ανθρώπινες και «καθαρές» ιστορίες από το μακρινό εξωτερικό της ένδειας και της προσφυγιάς.
Δημήτρης Παναγόπουλος
Με την κάμερα να καταγράφει και μια σκηνοθετική προσέγγιση που θυμίζει ντοκιμαντέρ ο σκηνοθέτης προσπαθεί να ισορροπήσει (χωρίς να το πετυχαίνει πάντα) ανάμεσα στον μαγικό ρεαλισμό και το κοινωνικό δράμα.
