45 Τετραγωνικά / 45m2(2010)

Πρώτη προβολή: 29-08-2011

Με κέρδισε αναπάντεχα γιατί - το κυριότερο - δεν λαϊκίζει για την "γενιά των €". Αφιερωμένη στις νέες γυναίκες κάθε μεγαλούπολης που τραβάνε παρόμοια ζόρια.

Η πλοκή δεν κρύβει εκπλήξεις και δεν αποτελεί το δυνατό χαρτί του σκηνοθέτη. Παρόλο αυτά καταφέρνει να αγγίξει το κοινό γιατί τους αφηγείται μια ιστορία που τους είναι οικεία.

Κάνοντας low profile κι εύγλωττο σινεμά, ο Τζίτζης πετυχαίνει να δείξει όσα οι προσλαμβάνουσές του πιάνουν και φυσικά όσα απασχολούν σήμερα μία μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού. Η μερική αποστασιοποίησή του, μάλιστα, από την πνιγηρή και παράλογη εγχώρια πραγματικότητα φαίνεται πως λειτουργεί ευεργετικά για την ταινία.

Έχει την σωστή διάρκεια, αλλά αδούλευτους δεύτερους χαρακτήρες (αν εξαιρεθεί η μάνα), είναι όμως τίμια σε προθέσεις, δεν κατηχεί, δεν δημαγωγεί, δεν προτείνει με περισπούδαστο τρόπο, λύσεις.

Το γεγονός, ωστόσο, πως η χρονολογία της ταινίας είναι τόσο εμφανής την κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα καθώς το 2010 μπορεί η οικονομική κρίση να είχε ξεσπάσει αλλά είναι μια εποχή που διατηρεί τα χαρακτηριστικά της φούσκας που είχαμε βιώσει, με μία ψευδή οικονομική ευμάρεια, που περίμενε υπομονετικά να εκραγεί.

Οι διάλογοι, η πρωταγωνίστρια, η λιτότητα του πεδίου, όλα μυρίζουν φρεσκάδα, ρεαλισμό κι εσωτερικότητα. Οι σατιρικές νύξεις γίνονται πονηρά, αλλά πετυχαίνουν να στοχοποιήσουν όλους τους ενόχους, όλους όσους στερούν το όνειρο από τα σημερινά νιάτα.

Ίσως λίγος μελοδραματισμός παραπάνω να έκανε καλό, σε μια αξιοπρεπέστατη παραγωγή, που εκσυγχρονίζει άλλοτε γλαφυρά, άλλοτε αλληγορικά κι άλλοτε με ειρωνεία τον πάντα επίκαιρο Πρετεντέρη, στο Μιας Πεντάρας Νιάτα, με την μόνη διαφορά πως το αντρόγυνο, σχεδόν μισό αιώνα πριν, εδώ μετατρέπεται σε μονάδα.

Η σκηνοθεσία του περιορίζεται στα βασικά και καθοδηγεί μια εξαιρετική ηθοποιό, την Έφη Λογγίνου, σε μια ερμηνεία γυμνή και ισχυρή, ένα παράδειγμα νεοελληνικού γυναικείου χαρακτήρα που ισορροπεί ανάμεσα στα όνειρα της νεότητας και τον κυνισμό της διαβίωσης.