Το Σπίτι που Έχτισε ο Τζακ(2018)
(The House that Jack Built) | Πρώτη προβολή: 11-10-2018

100
Cine - Κριτική
Το "Σπίτι που έχτισε ο Τζακ" δύναται να εδραιωθεί ως η κορυφαία ταινία του Trier. Όχι μόνο διότι είναι απολύτως αυτό-αναφορική, όχι μόνο διότι δεν διστάζει να μιλήσει τεκμηριωμένα και απολύτως συνειδητά για "οξείες" υπαρξιακές και φιλοσοφικές "γωνίες", αλλά κυρίως διότι όλα αυτά επιτελούνται με την μέγιστη καλλιτεχνική ειλικρίνεια.
90
Γιώργος Παπαδημητρίου
Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, με βάση τις εξωφρενικές εικόνες που θα δείτε να παρελαύνουν επί της οθόνης, κατά την ταπεινή γνώμη του υπογράφοντος, η λιγότερο χειριστική και αυθεντικότερα τρυφερή ταινία που μας έχει προσφέρει ο θεόμουρλος Δανός εδώ και αρκετά χρόνια.
90
Νικήτας Φεσσάς
Παρά το τσαλαβούτημα σε βαθιά νερά, η ταινία του φον Τρίερ παραμένει ουσιωδώς (πολύ πιο) βαθιά, και σε κάνει να θες να μιλήσεις για αυτή για μέρες μετά. Δεν υπάρχουν πολλοί δημιουργοί που τη σήμερον ημέρα μπορούν να σε συνταράξουν στον πυρήνα της ύπαρξης σου, ώστε όταν βγεις από την αίθουσα να μην ξέρεις τι σε χτύπησε. Δεν είναι και λίγο πράγμα αυτό.
90
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-10-20
Πίσω από την ιστορία του Τζακ, ο Τρίερ θέλησε να κάνει ένα σχόλιο πάνω στο βασανιστικό κόσμο του καλλιτέχνη (μαζί και του ίδιου ως σκηνοθέτη), τις φριχτές συχνά μορφές που αναπαράγει με τη φαντασία του για να φτάσει στην αναζητούμενη κάθαρση (εξ ου και η «κατάβαση» στο φινάλε).
90
Σπύρος Δούκας
Το σώμα του καλλιτεχνικού του έργου είναι το Σπίτι που έχτισε ο Λαρς με τα σώματα των πρωταγωνιστών του. Ένα μουσειακό γλυπτό από νεκρά σώματα που επιτέλεσαν τον σκοπό της ύπαρξής τους, ως υλικά μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για να εκφραστεί ο καλλιτέχνης. Αυτό το Σπίτι είναι όλη του η παρακαταθήκη.
80
Αχιλλέας Βασιλείου
Πέρα από κάθε ανάλυση της ταινίας, το Σπίτι που έχτισε ο Τζακ είναι από τις πιο ολοκληρωμένες ταινίες του σκηνοθέτη, αυτή την φορά με άνδρα πρωταγωνιστή τον εξαιρετικό και υποτιμημένο Matt Dillon και βάζει άλλο έναν λίθο, ματωμένο αυτή την φορά, στο οίκημα που ονομάζεται τα ιδιαίτερα αριστουργήματα του Lars Von Trier. Υπόκλιση.
80
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2018-10-18
Όχι μια ταινία για έναν serial killer, αλλά μια παραβολή κι ένας στοχασμός για την τέχνη, το καινούριο φιλμ του Λαρς φον Τρίερ είναι βαθιά προσωπικό κι αδιάλειπτα συναρπαστικό.
80
Τάσος Ντερτιλής
Προκλητικό, αήθες αλλά και φιλοσοφημένο, είναι ένα συγκαλυμμένα αυτοβιογραφικό πορτραίτο ενός serial...artist.
78
Δημήτρης Μπαμπούλης
Άφοβος, ανεπηρέαστος και ψυχρός παραδίδει μία ταινία που περιγράφει κάποιον κατά συρροή δολοφόνο ''καλλιτέχνη'', κάποιον με πολλά κοινά στοιχεία με τον ίδιο. Αυτό δίνει την εντύπωση μίας καλλιτεχνικής του βιογραφίας και μια βαθιά βουτιά στα έγκατα της σκέψης του και των ανησυχιών του, μέσω παραλληλισμών.
70
Παναγιώτης Πυλαρινός
Η ταινία απεικονίζει τη βία με αρκετά ρεαλιστικό τρόπο, δεν "συγκρατείται" (υπάρχουν μερικές εξαιρετικά ενοχλητικές σκηνές), έχει ρυθμό, έναν Matt Dillon εξαιρετικό ως ο πραγματικά ψυχοπαθής δολοφόνος Jack, με το αποτέλεσμα να είναι μια σκοτεινή και μοχθηρή ιστορία, η οποία όμως παρουσιάζεται μέσα από μια φιλοσοφική και περιστασιακά χιουμοριστική παραβολή.
70
Πάνος Γκένας
«Μουσείο εγκλημάτων» με θεμέλια ανθρώπινες ζωές, αυτό το «Σπίτι» είναι ένα επίκαιρο κοινωνικό, πολιτικό και καλλιτεχνικό σχόλιο. Και πολύ προσωπικό.
70
Γιάννης Ραουζαίος
Η κάθαρση που επαγγέλεται το "Σπίτι..." δεν έχει τίποτε απο την γαλήνη μιας υπέρβασης των αντιθέσεων μιας ταραγμένης εποχής και του πνεύματός της. Αν υπάρχει τέτοια, όπως και στο φινάλε του "Melanholia" δεν είναι παρά μιά πλήρης καταστροφή του αντικειμενικού στις φλόγες και η λησμονιά απέναντι στα έργα που αυτό ως αυτοσυνειδητοποιημένη ύπαρξη, παρήγαγε για μια μικρή στιγμή μονάχα της αιωνιότητας.
70
Πάνος Λιάκος
Μπορεί, λοιπόν, το έργο να μην είναι της κλασικής αφήγησης, να μη διαθέτει δευτεραγωνιστές ολοκληρωμένους που θα έκαναν πιο ενδιαφέρουσα την αφήγηση, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι πράγματι σαν να μπαίνει κανείς στο μυαλό ενός παρανοϊκού παρακολουθώντας την. Εξάλλου ο Λαρς φον Τρίερ μελέτησε αρκετά για να φτιάξει αυτό το χαρακτήρα και μας τον παραδίδει μέσω μιας ψυχαναλυτικής αφήγησης που σε πολλά σημεία γίνεται αυστηρά προσωπική.
70
Πέτρος Μάκας
Δεν είναι με τίποτα το καλύτερο κομμάτι της σπουδαίας φιλμογραφίας ενός επαναστατικού σκηνοθέτη, αλλά είναι ένα η πρώτη φορά που αφήνει τον θεατή να μπει μέσα στο κεφάλι του. Μετά το τέλος της ταινίας απλά καταλαβαίνεις ότι ο Trier είναι ένας αμετανόητος τύπος που ζητάει συγνώμη στους επικριτές της τέχνης του όσο τους δείχνει το μεσαίο του δάχτυλο.
70
Έφη Καραχάλιου
Ουσιαστικό το τελευταίο μισάωρο είναι η απόδειξη γιατί ο Lans von Trier είναι δικαιολογημένα ένας θαυμάσιος καλλιτέχνης. Με σκηνές βγαλμένες από την κόλαση του Δάντη, ο δυσλειτουργικός ήρωας ξεκινά την πορεία προς την λύτρωση, ως αποτέλεσμα της θείας δίκης, της νέμεσης. Η υπόσταση των πράξεών του τον καθιστά τραγικό ήρωα, έναν άλλο Φάουστ που ήρθε η ώρα να πληρώσει το τίμημα της συνδιαλλαγής του με τον Διάβολο.
70
Λήδα Γαλανού
2018-10-16
Πάνω απ' όλα, παρά το ανεκδιήγητο τελευταίο μέρος της, η ταινία είναι ένας ουσιώδης και σημαντικός στοχασμός, κατασκευασμένος κομμάτι κομμάτι σαν το σπίτι του Τζακ, ένα φιλοσοφικό δοκίμιο καμουφλαρισμένο ως ταινία τρόμου και, τελικά, φαντασίας.
70
Χρυσοστομάκης Λακταρίδης
Με σκληρές εικόνες και κατάμαυρο χιούμορ, ο Τρίερ αφήνει κατά τα λεγόμενά του πίσω του τις καλές γυναίκες των προηγούμενων ταινιών του, για να ασχοληθεί αυτή τη φορά με έναν σατανικό άντρα. Τον εαυτό του, ως serial killer, σε μια πολυσχιδή φιλοσοφική, κινηματογραφική αλληγορία, που δεν θα έπρεπε να αφήσει αδιάφορο κανέναν από τους φίλους του σύγχρονου σινεμά.
67
Δημήτρης Αποστολόπουλος
Ξεκινάει πολύ δυναμικά, με μια πνιγηρή ατμόσφαιρα, σασπένς κι έναν Dillon με διάθεση να τα δώσει όλα, ωστόσο στη συνέχεια ο Trier σιγά σιγά ξεφουσκώνει, αναμοχλεύοντας τα όμοια και παρά κάποιες όμορφες σκηνοθετικές και υποκριτικές εμπνεύσεις, περιττολογεί ασκόπως, χάνοντας δυστυχώς τον στόχο.
60
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-10-14
Δομεί ένα ανατριχιαστικό στοχασμό για το σκοτάδι της ανθρώπινης φύσης (η πιο συγκλονιστική στιγμή του φιλμ είναι τα ουρλιαχτά της γυναίκας που δεν «ακούει» κανείς) και τη βία της καθημερινότητας, που τα σερβίρει με ένα παράλογο, ανίερο χιούμορ, κάνοντας σκόνη κάθε επίφαση πολιτικής ορθότητας. Πρόκειται για το σημείο μηδέν, όπου οι κραυγές εναντίον του σωπαίνουν...
60
Dimitris Dx
Ένιωσα ότι ο Βασιλιάς είναι Γυμνός, όσο κι αν οι ιδιοφυείς στιγμές σώζουν το φιλμ ως μια Απόλυτη Ταινία Τρίερ™. Ο Ντίλον είναι εκπληκτικός, ο σουρεαλιστικός επίλογος απλά άψογος,
60
Ιάκωβος Γωγάκης
Οι προσωπικές του ιδεοληψίες είναι αρκετές μέσα στο 150λέπτο δημιούργημά του και αποτελούν αυτο-μαστίγωμα( όπως επί παραδείγματι η εντελώς ασύνδετη σφήνα με τα είδωλα. Είδωλο είναι ο Χίτλερ, ο Στάλιν, ο Μάο, ενώ φτιάχνει μια εμβόλιμη σφήνα -κάπως αδόκιμη- συρραφή των τελευταίων του ταινιών, ξεκινώντας από τον "Αντίχριστο". Εάν αποφεύγονταν, θα μπορούσε το "The House That Jack Built" να χαρακτηριστεί ως το πιο επιστημονικά τεκμηριωμένο έργο για τη ψυχοπαθολογία των serial killers).
60
Άρης Λεχουρίτης
Ωμός, καυστικός, επιτηδευμένα αφελής, με το πρίσμα πάντα της εκκεντρικότητας και της εγωμανίας που τον διακατέχει, κάνει πάλι αυτό που ξέρει καλά. Προκαλεί.
60
Χρήστος Μήτσης
2018-10-12
Ο Λαρς φον Τρίερ θέτει, μέσα από ένα γεμάτο σαρκασμό φιλοσοφικό θρίλερ, θαρραλέες, εξοργιστικές όσο και σπαρακτικά ειλικρινείς ερωτήσεις για τη ζωή, την ηθική και την τέχνη.
60
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Το ότι ένας άνθρωπος, κατορθώνει να φτιάξει μια ταινία πλημμυρισμένη από τις αντιφάσεις του, γεμάτη από συναρπαστικές ιδέες και χιούμορ που ξεπερνάει τα όρια του ανίερου, φέρνοντας τον θεατή του σε άβολη θέση, είναι κάτι που δίχως αμφιβολία, είναι σπουδαίο. Αν είναι και... καλό, μένει να κριθεί από τον ίδιο, τον καθένα θεατή ξεχωριστά.
50
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
Ο τρόπος κτισίματος της ιστορίας που βλέπουμε καθώς και της ανάπτυξης του κεντρικού χαρακτήρα, έχει ροή, έχει συγκρότηση, έχει θέση πάνω στο δράμα. Τα χαλάει ενίοτε το στοιχείο πρόκλησης που θέλει να δείξει τη βία κι όχι να την υπο-δείξει, να κάνει το θεατή να ανακατευτεί, να αναγουλιάσει.
50
Απόστολος Κίτσος
Μπορεί το σινεμά του Δανού προβοκάτορα να παραμένει εθιστικό, σχεδόν υπνωτιστικό, με εικόνες απίστευτης δύναμης που σε κρατούν καθηλωμένο στην θέση σου, όμως αυτή την φορά δεν δικαίωσε την φήμη του για τις συνήθεις μαγικές τελικές σεκάνς στις ταινίες του: ο επίλογος με "την κατάβαση του ήρωα στην κόλαση", εκτός του ότι διαρκεί υπερβολικά πολύ, είναι ανέμπνευστος, με επιτηδευμένα κάδρα αμέτρητων συμβολισμών που αποσυντονίζουν και προκαλούν την υπομονή σου.
40
Γιάννης Καραμπίτσος
Αν λείψει αυτή η ταινία όχι μόνο δεν θα συμβεί κάτι κακό για την ιστορία του σινεμά και της ανθρωπότητας, αλλά μάλλον θα είναι ένα ευτυχές γεγονός. Μένει η πολύ καλή ερμηνεία του Ματ Ντίλον!
40
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-10-10
Πρόκειται για ένα δίωρο rewind του έξυπνου και πονηρού όσο ποτέ άλλοτε σκηνοθέτη που, τουλάχιστον αυτήν τη στιγμή, δεν έχει τίποτε άλλο να προσθέσει, παρά κάνει μια αναδρομή στα κινηματογραφικά και προσωπικά θέματά του.
40
nicolas1810
Προσπαθεί να συνδέσει τις δολοφονίες με την τέχνη και με γνωστούς χασάπηδες του κόσμου ετούτου, πάσχει από μεγαλομανία και μεγαλοστομία, έχει άψογο καστ (ο Ματ Ντίλον δεν γερνάει με τίποτα ο καριόλης), έχει το Fame του Μπάουι, είναι όμως μετριότατο φιλμ που γίνεται γρήγορα κουραστικό.
40
Τατιάνα Καποδίστρια
2018-10-08
Υπερφίαλα ξεχειλωμένη, αυτάρεσκη, και επιτηδευμένα γκροτέσκα, η νέα ταινία του Τρίερ καταπιάνεται με το φρικώδες έργο ενός μανιακού δολοφόνου –και με το πόσο μάγκας είναι ο σκηνοθέτης, βέβαια...
40
Νίκος Δρίβας
Για ακόμα μια φορά, ο Τρίερ έπεσε θύμα της αυταρέσκειας του και δεν κατάφερε να κάνει ένα ολοκληρωμένο έργο. Κρίμα, γιατί εδώ πρόκειται για μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία ειδικά με τον εξαιρετικά ταιριαστό Matt Dillon.
35
Κωνσταντίνος Βαρούχας
Ενώ καταπιάνεται με βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα που άπτονται της ανθρώπινης υπόστασης, οι κινήσεις του να υπερθεματίζει μόνο τα αγριότερα των ενστίκτων του ανθρώπινου είδους καταλήγουν σε ένα αποκρουστικό για το κοινό θέαμα, με σκηνές που μόνο αποτελέσματα νοσηρών φαντασιώσεων μπορούν να χαρακτηριστούν.
30
Παύλος Θ. Κάγιος
Στοχαστική παραβολή που γίνεται συχνά ένα βερμπαλιστικό και συνθηματολογικό παραλήρημα με μότο το εύστοχο «η Ψυχή ανήκει στον Παράδεισο και το Σώμα στην Κόλαση».
30
Νεκτάριος Σάκκας
2018-10-06
Μέσα από την ιστορία ενός κατά συρροή δολοφόνου που ανατρέχει στο 12ετές «έργο» του, ο Λαρς φον Τρίερ καταποντίζεται στην παγίδα της κενής πρόκλησης και του σοκ, με την αλαζονεία εκείνου που πιστεύει πως αυτό που μόλις παρέδωσε είναι ένα έργο ζωής, αντί για μία μεγαλόσχημη ανακύκλωση βίας, κοινοτοπίας και μιας άβολης απόπειρας σαρδόνιας απολογίας για όσα (υπερβολικά) του έχουν κατά καιρούς προσάψει.
10
Δημοσθένης Χριστόπουλος
Είναι άλλο πράγμα να προβοκάρεις και άλλο να τρολάρεις. Το πρώτο είναι για μεγάλους δημιουργούς. Το δεύτερο για παιδάκια και... ανίκανους όπως ο Τρίερ.
10
Ηλίας Φραγκούλης
2018-10-04
Ο προβοκάτορας είναι γυμνός! Θαρραλέα η «αυτο-εξομολόγηση» του Λαρς φον Τρίερ, αλλά μετά τον εγκυκλοπαιδικού όγκου θρίαμβο του «Nymph()maniac», τούτο εδώ μονάχα λύπηση για την (εσωτερική) κατάντια του δημιουργού του προκαλεί. Και είμαι ένας από τους ένθερμους οπαδούς του σκηνοθέτη, το τονίζω και πάλι. Απλά, και η κοροϊδία έχει τα όριά της!
0
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-10-03
Προσωπικά έμεινα ακίνητος στις 2 ώρες και 34 λεπτά διάρκειάς της. Ο Τρίερ είναι μάστορας σκηνοθέτης, ΟΚ, το ξέρουμε. Το ερώτημα είναι γιατί να τη δεις.