Να με Φωνάζεις με το Όνομά σου(2017)
(Call Me by Your Name) | Πρώτη προβολή: 08-02-2018

100
Γιώργος Δαβίτος
Το «Call Me by Your Name» είναι μια πραγματικά απίστευτη ταινία. Ισχυρή και εύστοχη, ξυπνάει τις αισθήσεις δελεάζοντάς σε να ζήσεις τη ζωή πλήρως όσο προλαβαίνεις.
100
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-02-20
Ο Λούκα Γκουαντανίνο θα μπορούσε να ονομάζει όλες τις ταινίες του όπως το αριστούργημα με το οποίο έγινε γνωστός: «Είμαι ο έρωτας». Το «Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου» ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ - με νέον, υπογραμμισμένα κεφαλαία γράμματα που αναβοσβήνουν.
100
Γιώργος Κρασσακόπουλος
2018-02-18
Αυτή τη φορά, με πολύ μεγαλύτερη αλήθεια απ ότι στο «Είμαι ο Έρωτας» και με πολύ περισσότερο βάθος απ΄ότι στο «Κάτω από τον Ήλιο», ο Γκουαντανίνο δεν κοιτάζει απλά, μα βυθίζεται στους ήρωές του, χτίζοντας συναρπαστικά πορτρέτα ανθρώπων που δεν είναι κομμάτι ενός ντεκόρ μα που αποτελούν την παλλόμενη καρδιά της ταινίας του.
100
Δημήτρης Φλωρής
Το Call Me by Your Name όχι μόνο είναι μία παραγωγή υψηλών στάνταρ, αλλά αφήνει και το στίγμα της στον LGBTQ+ κινηματογράφο επαναπροσδιορίζοντας τον, καθώς γίνεται μία ιδιαίτερη προσθήκη σε αυτό αλλά και στην ιστορία του mainstream κινηματογράφου. Μία ταινία δυνατή, που θα ξυπνήσει πολλές αναμνήσεις της νιότης και θα φέρει δάκρυα στα μάτια όχι μόνο με τη μελωδική της μουσική και την γοητευτική της πλοκή, αλλά και με το αξιέπαινο επιτελείο της.
90
Παρασκευή Γιουβανάκη
Αναπόφευκτος είναι ο πόνος στον Έρωτα όπως ήδη ξέρουμε όλοι-ες. Για αυτό και το φιλμ τολμά να μας ραγίσει την καρδιά επιλέγοντας όμως έναν αφοπλιστικά τρυφερό τρόπο. Τολμάει να μας αποχαιρετήσει (τη στιγμή που φυσικά δεν θέλουμε), αφήνοντας μας άναυδους μπροστά στο μεγαλείο της τελευταίας σκηνής. Μπροστά στο μεγαλείο του Έρωτα.
90
Γιάννης Πατλάκας
Χωρίς να είναι κάτι το σεναριακά μεγαλειώδες, το Call Me By Your Name μας δίνει μία ρεαλιστική και τρυφερή ιστορία αγάπης από αυτές που σπάνια βλέπει το σινεμά πλέον, είτε αφορά straight, είτε gay χαρακτήρες.
90
Ιωάννα Παπαγεωργίου
Σχεδόν 10 χρόνια μετά το αξέχαστο «Είμαι ο Έρωτας», ο Λούκα Γκουαντανίνο αφηγείται μια ακόμα «έκνομη» ιστορία αγάπης. Μεταξύ δύο ανθρώπινων πλασμάτων, που για λίγες μέρες, ένα καλοκαίρι, έζησαν απελευθερωμένα από τους κανόνες του φύλου, της ηλικίας και της κουλτούρας τους. Σε έναν κόσμο όπου η κακοποίηση κάθε είδους δεν χωρούσε.
90
Λουκάς Κατσίκας
2018-02-16
Σου ραγίζει την καρδιά με τον πιο γλυκό και μεγαλόψυχο τρόπο κι αυτό είναι ένα δώρο που σπάνια κανείς συναντά πλέον σε μια σκοτεινή αίθουσα.
90
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-02-14
Αναδυόμενο μέσα από μια ονειρική πάχνη, γιορτάζει την απλότητα της ψυχικής προσέγγισης και το πάθος για σωματικό σμίξιμο, χωρίς να αναλώνεται σε ταξικές ανισορροπίες, χρονικούς προσδιορισμούς ή γεωγραφικές ιδιαιτερότητες, τοποθετημένο στην εξιδανικευμένη αρμονία που αναδίδει η φυσική καλλονή της Κρεμόνα.
89
Ευτυχία Τερζή
Είναι αναμφίβολα μια ταινία που δεν της λείπει τίποτα είτε σε τεχνικό επίπεδο είτε σε πιο ουσιαστικό καλλιτεχνικό επίπεδο. Έχει εξαιρετικές ερμηνείες, ένα υπέροχο σενάριο και πανέμορφη δουλειά στην εικόνα. Θα το ξαναπούμε: Είναι πιθανώς η καλύτερη ταινία που θα δείτε φέτος.
84
Αγγελική Αντωνίου
Το Call Me by Your Name (Να με Φωνάζεις με το Όνομά σου) είναι η πιο ρομαντική ταινία του έτους, ένα ιδιαίτερο και όμορφα φτιαγμένο ταξίδι στην ενηλικίωση και στον έρωτα, μια ακριβής περιγραφή αυτού που λέμε πρώτη αγάπη σε ένα πλαίσιο τόσο οικείο αλλά και τόσο διαφορετικό...
80
Θανάσης Κοκοβίδης
Δείχνει την αγάπη τους όπως είναι: Κάτι φυσιολογικό που δεν ξεχωρίζει από κάθε άλλη ιστορία αγάπης που έχουμε δει ως σήμερα. Τίποτα ακραίο, τίποτα χυδαίο, τίποτα ωμό χωρίς λόγο, τίποτα για το τίποτα. Αν έπρεπε να χαρακτηρίσουμε κάτι ως ακραίο σε αυτήν την ταινία, θα ήταν η ηθοποιία. Ήταν ακραίως καλή.
80
Θόδωρος Γιαχουστίδης
2018-02-10
Είναι φυσικό αυτό που βιώνουν οι δύο νεαροί άντρες ο ένας για τον άλλο. Είναι το πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο. Να παίρνουν χαρά και ηδονή ο ένας από τον άλλο. Σε τοποθεσίες μαγικές, όπως εκείνη με τους καταρράκτες. Είναι κάτι σαν τους πρωτόπλαστους. Ότι αρχίζει ωραία, όμως, τελειώνει με πόνο. Όχι επειδή συμβαίνει κάτι τραγικό. Απλά, τελειώνει το καλοκαίρι. Και αρχίζουν οι συμβιβασμοί.
80
Δωροθέα Ανδρικάκη
Αγκαλιάζει τελικά η ταινία καθώς κυλά, με γενναιότητα, όχι μόνο τις όμορφες αλλά και τις θλιβερές στιγμές της σχέσης τους, δοξάζοντας και αυτές ως τίμημα του πάθους τους και μέρος της νεότητας. Γι' αυτό και η ιστορία εξελίσσεται και ανθίζει άφοβα, καταπληκτική σαν τη ζωή, χωρίς πισογυρίσματα και βάρη, απόλυτα παραδομένη στο τώρα, όπως είναι ο έρωτας και θα είναι για πάντα. Γι' αυτό και ακόμη και η τελική σκηνή, με τα δάκρια του Έλιο να συνοδεύουν τους τίτλους τέλους, είναι, έστω και αν δε της φαίνεται με την πρώτη ματιά, μία νίκη.
80
Αχιλλέας Βασιλείου
Η σκηνοθεσία του Guadagnino απόλυτα εναρμονισμένη με το Ιταλικό τοπίο, το ηλιόλουστο σκηνικό και το σενάριο το οποίο σταδιακά βγάζει στην επιφάνεια την έλξη και την ομορφιά (όπως σταδιακά όμορφα βγαίνει και το άγαλμα από την θάλασσα) και μας συστήνει την ιστορία αγάπης που ωριμάζει για να έρθει στο αναπόφευκτο τέλος της.
80
Ιάκωβος Γωγάκης
Ένα έργο με έντονο -υπόγειο ερωτισμό και μια αποπλάνηση...με τακτ. Ο Γκουαντανίνο στηρίζεται πάνω σε τρεις ηθοποιούς που αποδίδουν με φυσικότητα τους ρόλους τους, παίζει έξοχα με τα γενικά πλάνα, με τα φυσικά χρώματα και με τους ήχους της υπαίθρου, χρησιμοποιεί -στο δικό του παιχνίδι- και τον ήχο από τις καμπάνες της εκκλησίας... και τα δένει όλα αυτά με τις ονειρικές μουσικές του Σούφγιαν Στίβενς.
80
Λήδα Γαλανού
2018-02-12
Ένα φιλμ τόσο τρυφερό, τόσο όμορφο και τόσο συναισθηματικά γενναιόδωρο, που δεν θα είχαμε αντίρρηση να το βλέπουμε καθημερινά για ψυχική υγεία. Μια ταινία που θέλεις να γίνει φίλος σου και να τα λέτε συχνά.
80
Κωστής Δ. Μπίτσιος
Παραμερίζοντας τους υποκριτές πρέπει να ειπωθεί ότι το φιλμ αφηγείται με τον καλύτερο τρόπο το ταξίδι ενηλικίωσης ενός 17χρονου, οι γονείς του οποίου δείχνουν να αναγνωρίζουν την σεξουαλική ταυτότητα του παιδιού τους. Ο τρόπος που αυτό αποτυπώνεται στην οθόνη είναι μοναδικός και αληθινός.
75
Δημήτρης Αποστολόπουλος
Μια οπτικά σίγουρα ενδιαφέρουσα και γοητευτική ρομαντική ιστορία ενηλικίωσης, με άψογη σκηνοθεσία και σεναριακό ρυθμό, όμως οι προσωπικές εμμονές και συναισθηματικές παρορμήσεις του σκηνοθέτη, λειτουργούν άκρως μυωπικά και εγκλωβίζουν θεματικά το σύνολο.
70
Νεφέλη Κομματά
Να το δείτε οπωσδήποτε. Το «Call me by your name» είναι όμορφο, είναι αυθεντικό, είναι αξιόλογο. Δεν πρόκειται για μια απλή «γκέι ταινία», ούτε γίνεται τετριμμένη. Προσεγγίζει το θέμα χωρίς ταμπού, χωρίς ομοφοβία, χωρίς τέταρτες, πέμπτες σκέψεις. Υπάρχει αισθησιασμός και έρωτας και πόνος. Έτσι δεν συμβαίνει πάντα;
70
Βίβιαν Μελικόκη
Το «Call Me by Your Name» είναι μια ωδή στη νεανικότητα, τον αισθησιασμό, τους καλοκαιρινούς κεραυνοβόλους έρωτες, εκεί που η φρεσκάδα και η δροσιά της ήβης έρχονται σε αντίθεση με τις θερμοκρασίες που εκλύονται εντός (a.k.a. ερωτική έξαψη) και εκτός, ωθώντας τα κορμιά να κυκλοφορούν ημίγυμνα, σχεδόν ευάλωτα και προκλητικά στη θέα-βορά κάθε βλέμματος. Καθώς, όπως έλεγε και ο Εμπειρίκος, «Όποια κ αν είναι η εποχή, ο πόθος είναι πάντα θέρος».
70
Γιώργος Παπαδημητρίου
Το Call Me by Your Name υψώνεται πέρα από τον αρχικό πειρασμό στον οποίο ενδίδει ολίγον αυτάρεσκα. Δεν αρκείται πλέον στην επίκληση μιας νοσταλγίας, που ο καθείς μπορεί να προσαρμόσει στα προσβάσιμα μέτρα του. Αλλά διατρέχει τη νοσταλγία μιας μήτρας στην οποία κανείς δεν θυμάται πότε βρέθηκε, αλλά όλοι είναι βέβαιοι πως δεν μπορεί παρά να υπήρξε κάπου και κάποτε.
70
Γιάννης Αποστολίδης
Η αφηγηματική πορεία κυλάει νωχελικά συμπλέοντας με τη καλοκαιρινή μεθυστική αύρα και με κινητήρια δύναμη, τα συναισθήματα που προκύπτουν αβίαστα χωρίς ίχνος μελοδραματισμού, υφαίνει σκηνή με τη σκηνή μια φευγαλέα ερωτική πανδαισία.
70
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-02-08
Πριν από μερικά χρόνια ο Γκουαντανίνο μας εξέπληξε με την κατάδυσή του στον κόσμο του Λουκίνο Βισκόντι στο αριστουργηματικό «Εγώ είμαι ο έρωτας». Τώρα, βρίσκεται περισσότερο στον κόσμο του Ερίκ Ρομέρ, όπου η αφήγηση είναι κυρίως ψυχολογική, οι ερμηνείες ρεαλιστικές και οι διάλογοι σφαίρες που βρίσκουν τον στόχο τους.
70
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
...ο Γκουαντανίνο έφτιαξε μια από τις πιο ρομαντικές, τρυφερές ταινίες γύρω από τον ομοφυλόφιλο έρωτα, πολύ πιο ειλικρινή και δυνατό, πιστεύω από εκείνο στο «Επιστροφή στο Brokeback Mountain».
60
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-02-04
Σε μια γλυκιά και αφοπλιστική ιστορία που κυλάει σα χάδι, με δύο πρωταγωνιστές που έχουν εκπληκτική χημεία (μεγάλη ερμηνεία από τον 22χρονο Σαλαμέ που δικαίως προτάθηκε για το όσκαρ Α΄ ρόλου) και η οπτική του σκηνοθέτη θυμίζει το «Θάνατος στη Βενετία» από την αντίθετη γωνία (ο γηρασμένος συνθέτης που βρίσκεται στο τέλος της ζωής του είναι σαν να δίνει τη σκυτάλη στον επίσης μουσικό και «μπερδεμένο» Έλιο που τώρα ξεκινά τη μεγάλη περιπέτεια στη ζωή του), το «Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου» κάνει το λάθος να γίνει πολύ προφανές και διδακτικό στα κρίσιμα σημεία του.
60
Χρήστος Μήτσης
2018-02-06
Ένα ευαίσθητο και κομψό βισκοντικό δράμα πάνω στο τέλος της αθωότητας, την απελευθερωτική δύναμη της επιθυμίας και την αμφίσημη σχέση ζωής και τέχνης.
60
Τατιάνα Καποδίστρια
Σεξουαλική αφύπνιση, ομοφυλοφιλία, υψηλή τέχνη, και η τέχνη της ζωής σκιαγραφούνται με φόντο την ιταλική εξοχή του 1983, σε μια υπνωτιστικά όμορφη –αλλά και αποξενωτικά εκλεπτυσμένη– ταινία.
60
Παναγιώτης Πυλαρινός
Αν και τις πιο πολλές φορές άνισο και με μεγάλη κατανάλωση φιλμικού χρόνου, ώστε ο Guadagnino να μπορεί να μεταδώσει τα μηνύματά του, σε αυτή την περιπέτεια ενηλικίωσης του Elio, ο νεαρός Timothée Chalamet πραγματική αποκάλυψη με το τρόπο που συνδυάζει τις ηλικιακές και συναισθηματικές φάσεις της ζωής του, εντούτοις η ταινία ολοκληρώνεται από έναν μοναδικό μονόλογο του πατέρα του νεαρού Elio, στην καλύτερη σκηνή της ταινίας, έναν μονόλογο – ύμνο στη διαφορετικότητα, όπου ταυτόχρονα αναγνωρίζει την αξία και τη σημασία του πόνου.
50
Απόστολος Κίτσος
Παρά την γλυκερή μουσική του Sufjan Stevens, την παρουσία κάποιον σκηνών που ερεθιζουν τον αμφιβληστροειδή αλλά δεν προσφέρουν κάτι το ουσιαστικό στην πλοκή (υπερφορτώνοντας συναισθηματικές αντιδράσεις), αλλά και το κάκιστο μοντάζ σε ορισμένες άλλες που εμφανώς κόβονται δίχως να έχουν ολοκληρωθεί, πρόκειται για ένα καλαίσθητο και συνάμα γλυκόπικρο φιλμ με δακρύβρεχτο φινάλε (διότι κάποτε το καλοκαίρι θα τελειώσει), που σε αφήνει με μια γλύκα.
30
Ηλίας Φραγκούλης
2018-02-02
...στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα... βίπερ Νόρα της «πρώτης φοράς», βουτηγμένο σε ένα στερεότυπο αισθητικής και στυλιζαρίσματος που κάνει τις «ρομαντικές» ψυχές να καρδιοχτυπούν στην όψη όλης αυτής της «ομορφιάς». Αχ!