Το Δωμάτιο των Θαυμάτων(2017)
(Wonderstruck) | Πρώτη προβολή: 11-01-2018

70
Λουκάς Κατσίκας
2018-01-18
Ο Χέινς αφήνει τις περιπέτειες των δυο παιδιών να μιλήσουν για το πώς οι ανθρώπινες υπάρξεις δημιουργούν πανέμορφους αστερισμούς στον αχανή γαλαξία που αποκαλούμε ζωή.
70
Νίνος Φένεκ Μικελιδης
2018-01-20
Με μαυρόασπρο φιλμ και χωρίς διάλογο στην αφήγηση της πρώτης ιστορίας, με έγχρωμο φιλμ και ένα στιλ εμπνευσμένο από τις καλύτερες ταινίες της τότε περιόδου, ο Χέινς αφηγείται με άνεση, ωραίο ρυθμό, και με εικαστικά όμορφες εικόνες, την μαγική πρέπει να πω πορεία των δυο μικρών του ηρώων, που τελικά θα βρουν την κατανόηση, θα ανακαλύψουν τον πολιτισμικό πλούτο των διαφορετικών κοινωνιών τους και θα βρουν τις απαντήσεις που ψάχνουν.
65
LORD NICHOLAS
Αν είστε fun αυτών των μαγικών περιπετειών, θα το βρείτε πολύ ενδιαφέρον, ειδάλλως θα σας φανεί μάλλον βαρετό. Σεναριακά χάσκει λίγο κάποιες στιγμές, η σκηνοθεσία του όμως δεν θα σας φανεί διόλου αδιάφορη.
65
Γιώργος Καραλιάς
Η σκηνοθεσία του Todd Haynes είναι αρκετά καλή με κάποιες πολύ ευφάνταστες και θεαματικές σκηνές, και μαζί με τον διευθυντή φωτογραφίας Edward Lachman κατάφεραν να μεταφέρουν την παραμυθένια αίσθηση που απαιτεί η ταινία, ενώ απεικόνισαν εξαιρετικά και τη δεκαετία του '70 της Νέας Υόρκης.
65
Λήδα Ειρήνη Αδάμου
Ποικίλες είναι οι εντυπώσεις που αφήνει η ταινία «Wonderstruck» («Το Δωμάτιο Των Θαυμάτων») του σκηνοθέτη Todd Haynes («Carol»), ο οποίος δομεί αρκετά «περίτεχνα» το πρώτο μισό της! Είναι όμως η αριστοτεχνική κινηματογράφηση του Edward Lachman, που κάνει τη διαφορά στο εν λόγω φίλμ...
60
Τάσος Ντερτιλής
Χωρίς να είναι η καλύτερη ταινία του ιδιόρρυθμου δημιουργού, διακρίνεται από το έντονο συναισθηματικό βάθος των χαρακτήρων που απεικονίζει αλλά και την τεράστια καλλιτεχνική φροντίδα με την οποία τους περιβάλλει, χτίζοντας δύο σύμπαντα υψηλής αισθητικής.
60
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
2018-01-14
Χειροτεχνημένο και μαγικά μονταρισμένο για να συνδυάσει δύο μη προνομιούχα παιδιά που στον νου τους έχουν την απόδραση και στην καρδιά τους τη λαχτάρα για αγάπη, το Δωμάτιο των θαυμάτων ξεκινά γοητευτικά και ζορίζει τους ακροβατικούς παραλληλισμούς του, ίσως γιατί δραπετεύει από την αυτοσυγκέντρωσή του και αναμειγνύει πολλά θέματα, με πιο αδύναμη την παρουσία της Τζουλιάν Μουρ, αντίθετα από την καθηλωτική μικρή Μίλισεντ Σίμονς, η οποία είναι στην πραγματικότητα κωφή.
60
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
2018-01-16
Είναι η δύναμη του βλέμματος, το πείσμα της θέλησης και η ανταμοιβή του υπεράνθρωπου κόπου, που κάνει τα παιδιά να βρουν επιτέλους το χώρο που ανήκουν και μαζί τη γαλήνη στην ψυχή τους. Και να μοιραστούν με τους λίγους αλλά ξεχωριστούς και ικανούς «συγγενείς» τους το μαγικό άγγιγμα του θαυματουργού και φαντασμαγορικού τούτου «Δωματίου» που, όπως σε κάθε ταινία του Χέινς, δεν απευθύνεται στους κυνικούς αλλά σε εκείνους που ακόμη ονειρεύονται.
50
Μαριάννα Τσότρα
Ο Haynes στηρίζεται για άλλη μια φορά στην ποιητική δύναμη των εικόνων του όμως μας αποδεικνύει ότι, δίχως ένα στιβαρό σεναριακό υπόβαθρο, θέλουμε σύντομα να αποβιβαστούμε από το παραμυθένιο ταξίδι παιδικής αθωότητας και πορείας προς την ενηλικίωση που μας σερβίρει.
50
Αντώνης Γκούμας
Πολύ καλές ερμηνείες γενικότερα από τους μικρούς πρωταγωνιστές, αν και η ταινία παρά την παιδικότητα, δεν απογειώνεται συναισθηματικά, κινούμενη σε μια σεναριακή ελαφρότητα, θυμίζοντας πάντως κάτι από Hugo, ίσως και το Boyhood του Λινκλέιτερ.
50
Θόδωρος Γιαχουστίδης
Λείπει εκείνο το υλικό που θα απογειώσει την ταινία. Λείπει εκείνο που θα τη φτάσει στα αστέρια. Τρομερή η ιστορία με τους λύκους, απίθανης λεπτομέρειας η μακέτα της Νέας Υόρκης σε ένα μουσείο, αναφορές για τη σημασία των μουσείων, αναφορές για τη σημασία της φιλίας, too much. Συναρπαστική (εν δυνάμει) ταινία που πονάει περισσότερο η μη επίτευξη του στόχου της καθώς χάνει αυτό που επιθυμεί πιο πολύ: να συγκινήσει τον θεατή.
50
Αλέξανδρος Κυριαζής
Είναι πολύ όμορφη τεχνικά (κάποιες φορές υπερβολικά), η ιστορία -εν τέλει- είναι αρκούντως γλυκόπικρη, ενώ και η ερμηνεία του μικρού Oakes Fegley είναι εξαιρετική. Αλλά η άηχη φλυαρία και η σπατάλη χρόνου που μπορεί να ταιριάζουν σε άλλου είδους ιστορίες με τις οποίες έχει καταπιαστεί ο Todd Haynes, εδώ κάνουν τη ταινία να ακροβατεί πολύ επικίνδυνα στα όρια της ανυπόφορα βαρετής, και φυσικά αναφέρομαι για τους ώριμους θεατές, γιατί οι μικρότεροι θα παίζουν με το κινητό τους από το πρώτο εικοσάλεπτο.
50
Dimitris Dx
Πανέμορφο αλλά πού είναι η ψυχή του;
50
Βασίλης Παπαστεργίου
Όσο καλά και να στήνεις μια ταινία, πρέπει να πεις και μια καλή ιστορία. Στο πρώτο το Wonderstruck παίρνει άριστα. Στο δεύτερο, περιμέναμε ένα θαύμα που δεν συνέβη ποτέ.
50
Έλενα Χρηστοπούλου
2018-01-12
Ο Χέινς αποτυπώνει με τη γνωστή του τρυφερότητα την παιδική εμπειρία, με τη μαγεία και την ταλαιπωρία της. Αλλά όσο πλησιάζει προς τη σύγκλιση των δυο χαρακτήρων, τόσο νιώθει την ανάγκη να τα τακτοποιήσει όλα χωρίς να του ξεφύγει τίποτα. Το ρίχνει στο μιλητό λοιπόν, και εξηγεί, εξηγεί κι εξηγεί μέχρι να σε κουφάνει.
50
Λήδα Γαλανού
2018-01-10
Το «Wonderstruck» είναι μία (ακόμα) από τις ταινίες του Τοντ Χέινς που δεν χορταίνεις να βλέπεις: και, πραγματικά, σε αφήνει πεινασμένο για ουσία, διψασμένο για δάκρυα, ένα πανέμορφο, σύνθετο, γεμάτο ψυχή, σπουδαίο κατασκεύασμα του σινεμά, που σε προετοιμάζει για κάτι πολύ μεγάλο, για να καταλάβεις ως το τέλος πως μιλά για κάτι πολύ μικρό, μικρούτσικο όσο οι δύο ήρωές του κι αφήνοντάς σε, έτσι, με μια αίσθηση συγκινησιακού ανικανοποίητου.
40
Τατιάνα Καποδίστρια
Οι ιστορίες δυο κωφών 12χρονων που βρίσκονται μόνα στη Νέα Υόρκη με διαφορά μισού αιώνα διαπλέκονται καρμικά και μεταφυσικά, σε αυτή την καλαίσθητη, μα άψυχη και καθόλου «μαγική» ταινία.
40
Χρήστος Μήτσης
2018-01-08
Μια διπλή ιστορία ενηλικίωσης κι ένα σύγχρονο παραμύθι βασισμένο σε εικονογραφημένο βιβλίο του Μπράιαν Σέλζνικ («Hugo»). Κατά στιγμές ευαίσθητο και με συγκινητικό φινάλε, κυλά συγκαταβατικά, ενώ αργεί χαρακτηριστικά να αποκτήσει ενδιαφέρον.
40
Ακης Καπράνος 
2018-01-06
Όλοι εκείνοι οι μοντερνισμοί που αγαπούσαμε στο σινεμά του Τοντ Χέινς, από την εποχή του «Poison» ακόμα, είναι εδώ. Αλλά για πρώτη φορά μοιάζουν τόσο φάλτσοι, τόσο (κι όμως!) κακότεχνοι και άστοχοι, που αναρωτιόμαστε αν φταίει η εγγενής τρυφερότητα της ιστορίας.
40
Παναγιώτης Πυλαρινός
Ο Haynes, "τυφλωμένος" από την μαεστρική κινηματογράφηση του, δεν θα δώσει την απαραίτητη βάση στο σενάριο, που δυστυχώς δεν τον βοηθάει καθόλου σε αυτή την περιπέτεια ενηλικίωσης και θαυμάτων που θέλει να οδηγήσει τους ήρωές του, με την ταινία να αργεί χαρακτηριστικά να αποκτήσει ενδιαφέρον και το παραμυθένιο ταξίδι στο Δωμάτιο των Θαυμάτων, θα μείνει κλειδωμένο μέσα του.
40
Άγγελος Πολύδωρος
Στοιχεία όπως η αγάπη, η ελπίδα για την επίτευξη ενός στόχου σ' αυτή τη ζωή, αλλά και η νεανική περιπέτεια, δημιουργούν μια καλή ιστορία, πλην όμως η σκηνοθεσία βαδίζει κάπως αργά και πιθανό να κουράσει, παρά την έξοχη φωτογραφία και τις ερμηνείες που δεν είναι κακές.
40
Γιάννης Ζουμπουλάκης
2018-01-04
Η ανάπλαση των εποχών είναι φυσικά άψογη (ο Χέινς του «Velvet Goldmine» και του «Ο παράδεισος είναι μακριά» είναι πάντα πολύ καλός σε αυτόν τον τομέα), ενώ το μέρος του 1927 είναι γυρισμένο έτσι ώστε να θυμίζει βωβό σινεμά. Αλλά τα αστέρια δεν φαίνονται και τόσο ξεκάθαρα, νιώθεις ότι για να τα δεις χρειάζεσαι τηλεσκόπιο.
40
Νίκος Δρίβας
Ενώ μέχρι τα μισά δεν είναι τόσο κακή η ταινία, στο δεύτερο μέρος έχει μεγάλα κενά, ενώ το τελευταίο εικοσάλεπτο είναι αρκετά τραβηγμένο. Για κάθε καλή ατάκα ή σκηνή, υπάρχει και ένα ανιαρό πεντάλεπτο με δεκάλεπτο που τρενάρει τον ρυθμό της.
30
Κατερίνα Ανδρεάκου
2018-01-02
Έχει τη νοσταλγική διάθεση και την τεχνική αρτιότητα που υπόσχεται, καθώς και διάσπαρτους φόρους τιμής στο σινεμά και την ευρύτερη pop κουλτούρα των εποχών στις οποίες διαδραματίζεται. Αν ψάχνετε για κάτι παραπάνω, θα απογοητευτείτε / βαρεθείτε σύντομα με την αφήγηση που αρχίζει να χωλαίνει από πολύ νωρίς, ενώ τα απίστευτα σεναριακά twists του φινάλε πιθανώς και να σας εξοργίσουν!
30
Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ
Παρατεταμένες σιωπές, αργοί οι ρυθμοί, ράθυμη η έκβαση των ιστοριών, κουραστική και η εξέλιξη, καθώς έπειτα από μια ώρα και κάτι αρχίζει να κινείται κάπως το πράγμα και να παίρνει μπροστά το στόρι για να καταλήξει άδοξα σε ένα τυποποιημένο μελό φινάλε άνευ ενδιαφέροντος. Ο σκηνοθέτης Τοντ Χέινζ είναι έξω από τα νερά του και εμείς παρακολουθούμε αμήχανα τα βαρετά μαθήματα κολύμβησης στην λίμνη του παραμυθιού που δεν τη κατέχει.